امیدوناامیدی،درد دل وناله هاونگهی به عشق

 من تا ابد راه ترا از جان ودل پیموده ام – نالان که من سوی تو ام ,یکدم ندانی بیوفا

ایندم که من حیران شدم , از عشق خود نالان شدم _ گویا که بدخوی توام , خلقم ندانی بی وفا

چنیا زدست من برفت , عقبا ندانم چی شود – خسران که از سوی توام , قدرم ندانی بی وفا

مرگم اگر یکدم رسد , آنم پشیمانی چی سود – زنده که بر بوی توام هیچدم ندانی بیوفا

بنگر که من همچون شدم ,از عشق تو بیچون شدم _ دیوانه ی خوی توام ایندم ندانی بیوفا

هرچه بگویم ای عزیز ,یکدم نخواهی آن شنید _ خاری به ابروی توام؟ ,اشکم ندانی بیوفا

رختم ببستم زین جهان برمن خدا حافظ بخوان _ رفتم دعا گوی توام , آهم ندانی بی وفا

چونکه بود نامم رجا , در عشق خود سازم فدا – چون آنزمان سوی تو ام , تا کی ندانی بیوفا